پیکاسو در ۲۵ اکتبر سال ۱۸۸۱ در مالاگا متولد شد و در سال ۱۹۷۳ در فرانسه درگذشت. او یک نقاش، مجسمه‌ساز، سرامیک‌ساز، طراح صحنه و متخصص چاپ دستی بود و از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین هنرمندان قرن بیستم به حساب می‌آید. او به همراه ژُرژ بِراک از پایه‌گذاران مکتب کوبیسم نیز بود.
پابلو پیکاسو به عنوان یک هنرمند اثر گذار قرن بیستم، شخصیتی خلاق داشت. او در طی ۹۲ سال زندگی خود دائماً در حال جستجوگری و تجربه بود. او نه تنها در زمینه‌ی هنرهای تجسمی مختلف، که در زمینه‌ی نویسندگی نیز دستی داشت. کارهای او از ناتورالیسم دوران کودکی تا کوبیسم، سورئالیسم و فراتر از آن، روند پختگی نقاش را نشان می‌دهند. پیکاسو مسیر هنر مدرن و معاصر را شکل داد. او شاهد هر دو جنگ جهانی بود و در طول عمرش صاحب چهار فرزند شد.
اگر چه او قسمت اعظم سال‌های بزرگسالی را در فرانسه سپری کرد اما در اسپانیا متولد شده بود. پیکاسو اولین فرزند خانواده بود و در مذهب کاتولیک پرورش یافت اما بعدها اذعان داشت که به مذهب اعتقادی ندارد. پدر او یک نقاش ساده بود که بیشتر پرنده‌ها و حیوانات را نقاشی می‌کرد. او حتی کلاس‌های هنری داشت و مسئول جمع‌آوری و انتخاب موزه‌ی محلی شهر نیز بود. او از سن هفت سالگی به آموزش پسرش در زمینه طراحی و نقاشی پرداخت و او را یک شاگرد تیزهوش و با استعداد یافت.
پیکاسو در سن سیزده سالگی در مدرسه هنرهای تجسمی بارسلون که پدرش در آن تدریس می‌کرد به تحصیل پرداخت. در سال ۱۸۹۷، تحصیلات خود را در آکادمی هنرهای زیبای سن فرناندو در مادرید ادامه داد که در آن زمان برجسته‌ترین آکادمی هنر اسپانیا به شمار می‌رفت. پیکاسو ترجیح می‌داد آثار به نمایش در آمده در موزه‌ی پرادو را مطالعه کرده و با هنرمندانی چون اِل گرِکو، فرانسیسکو گویا، دیِگو ولاسوکئِز و رامبراند بیشتر آشنا شود. در این دوره پیکاسو بیشتر به کشیدن پرتره علاقه داشت و یکی از مدل‌هایش خواهرش لولا بود.
در سال ۱۹۰۰، پیکاسو برای اولین بار به پاریس، صحنه‌ی اصلی هنر اروپا رفت. در آن زمان همخانه‌‌اش ماکس ژاکوب؛ شاعر و روزنامه‌نگار بود که این هنرمند را زیر بال خود گرفت. آن دو در فقر شدیدی زندگی می‌کردند و حتی گاه برای گرم شدن مجبور به سوزاندن کارهای پیکاسو می‌شدند. در سال ۱۹۰۱ پیکاسو به مادرید رفت و نیمه‌ی اول سال را در آنجا سپری کرد. او با دوستش در یک مجله‌ی ادبی شریک شد و مقاله‌ها را تصویرسازی می‌کرد. زمانی که اولین شماره‌ی مجله بیرون آمد، این هنرمند کارهایش را به جای پابلو روئیز ای پیکاسو با نام پیکاسو امضا کرده بود..
در طی جنگ جهانی دوم، پیکاسو در پاریسِ اشغال شده توسط آلمانی‌ها باقی ماند و در برابر خشونت‌های گشتاپو مقاومت کرد و به خلق آثار هنری خود ادامه داد. او در این زمان گاه به شاعری می‌پرداخت. او در مجموع بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۹ بیش از ۳۰۰ اثر خلق کرد. حتی از این دوران دو نمایش‌نامه هم از او به جای مانده است. بعد از آن که پاریس در سال ۱۹۴۴ آزاد شد، پیکاسو رابطه‌ی جدیدی را آغاز کرد. کلود؛ پسر پیکاسو حاصل این رابطه بود که در سال ۱۹۴۷ به دنیا آمد و دخترش پالوما نیز دو سال بعد چشم به جهان گشود.
در این دوره او روی مجسمه‌سازی تمرکز داشت و در یک نمایشگاه بین‌المللی در موزه‌ی هنری فیلادلفیا نیز شرکت کرد. در سال ۱۹۶۱ در سن ۷۹ سالگی او با ژاکلین ۲۷ ساله ازدواج کرد و ثابت کرد که این زن یکی از بزرگ‌ترین الهامات حرفه‌ای او بوده است. پیکاسو در طی ۱۷ سال پایان عمرش بیش از ۷۰ پرتره از او کشید.
پیکاسو به عنوان یکی از بزرگ‌ترین تأثیرگذاران هنر قرن بیستم، سبک‌های مختلفی را با هم ترکیب کرد. او تعابیر کاملاً جدیدی از چیزهایی که پیش‌تر دیده شده بود، به جامعه هنری عرضه کرد. او نیروی محرکه توسعه کوبیسم بود و کلاژ را نیز تا سطحی از هنرهای تجسمی بالا آورد.
او با شجاعت و اعتماد به نفس، هرگز به خاطر عرف یا ترس از طرد شدن متوقف نشد. او همواره به الهامات خود اعتماد می‌کرد و به نوآوری‌های تازه‌ای دست می‌یافت. جستجوی دائمی او در زمینه‌ی علاقه‌ی شدیدش در هنر، سبب خلق آثار بی‌شماری در قالب نقاشی، مجسمه‌سازی و چاپ شد. پیکاسو تنها یک مرد شناخته شده به خاطر آثارش نیست؛ او همواره یک افسانه بوده و در واقع می‌توان او را یک اسطوره نامید. پیکاسو برای بسیاری از هنرمندان یک الگو به شمار می‌رود.
.
.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.